Decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, kamienica przy ul. Bródnowskiej 14 w Warszawie została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych. To wyjątkowy przykład wczesnej murowanej zabudowy Nowej Pragi, która przetrwała próbę czasu i zachowała unikalne walory artystyczne oraz historyczne.

Historyczna perła Bródna

Jak przypomina Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków kamienica z oficynami bocznymi i budynkiem dawnej stróżówki powstała na początku XX wieku, kiedy dynamicznie rozwijała się Nowa Praga – dzielnica przyłączona do Warszawy w latach 90. XIX wieku. Wzniesiona z cegły, w czasach gdy Bródno dominowało budownictwo drewniane, od początku wyróżniała się formą i trwałością.

To właśnie wyjątkowa architektura i unikalny wystrój przesądziły o wpisie do rejestru zabytków. Obiekt zachował m.in. dekoracje elewacyjne nawiązujące do klasycyzmu, boniowaną dolną kondygnację, balkony, nisze z figurami świętych oraz bogaty program ikonograficzny w klatce schodowej – z aniołami opiekującymi się dziećmi i sielankowymi pejzażami.

Ślad po rodzinie Blumtryttów

Z kamienicą nierozerwalnie związana jest historia rodziny Blumtryttów, właścicieli Fabryki Wyrobów Pończoszniczo-Dzianych, która funkcjonowała w Warszawie od 1890 roku. W 1903 roku Konstanty Blumtrytt i jego żona Urszula nabyli działkę przy Bródnowskiej 14. Wkrótce powstała na niej okazała kamienica z luksusowym mieszkaniem właścicieli na drugiej kondygnacji.

Fabryka działała do 1932 roku, a przez wiele lat jej siedziba mieściła się właśnie pod tym adresem. Wnętrza apartamentu Blumtryttów do dziś robią wrażenie – zachowały się tam rozbudowane sztukaterie, dekoracyjne rozety, podłoga taflowa i reprezentacyjny piec z bogatym programem figuralnym.

Zabytkowa kamienica z duszą

Choć po wojnie budynek przeszedł na własność Skarbu Państwa, a część detali architektonicznych usunięto w latach 60., jego zabytkowa wartość pozostała nienaruszona. Jak podkreślają eksperci, mimo zmian, nadal możliwe jest odczytanie pierwotnej kompozycji oraz zrozumienie estetycznych i społecznych ambicji pierwszych właścicieli.

Wyróżniającym elementem pozostaje także podwórkowa fasada z bogatą dekoracją – rzadkość w budownictwie mieszkaniowym tego okresu. Kontrast pomiędzy luksusowymi wnętrzami mieszkania właścicieli a prostotą oficyn przeznaczonych na wynajem oddaje strukturę społeczną epoki.

Wpis do rejestru zabytków oznacza ochronę prawną obiektu, ale też daje nadzieję na jego odnowienie i przywrócenie dawnego blasku. Jak podkreśla Marcin Dawidowicz, Mazowiecki Wojewódzki Konserwator Zabytków, kamienica przy ul. Bródnowskiej 14 to nie tylko świadectwo architektonicznego kunsztu, ale także cenny fragment historii Nowej Pragi i warszawskiego przemysłu tekstylnego.

Źródlo/fot. Biuro Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków