Mój dziadek zwykł mawiać: znaleźć skwarkę w buraczkach to tak samo, jak 50 złotych na ulicy. Dziadek, rocznik 1934, chłopak z Woli. Przed wojną, w jej trakcie i po niej buraki stanowiły główną część diety rodziny dziadka – rosły wraz z innymi warzywami w ogrodzie jego rodzinnego domu, mniej więcej na terenie dzisiejszego miejsca przygotowywanego pod stację metra Chrzanów

Buraki w połączeniu z innymi równie powszechnymi składnikami, niektórymi również własnej przydomowej uprawy, razem odpowiednio przyrządzonymi, stawały się wyjątkowo sycącą potrawą. Nawet jeżeli nam się nie poszczęści i na czerwonym bruku nie trafimy na buraczkową walutę i jej odpowiednik 50 złotych, czyli skwarkę, warto spróbować tego przepisu.

Składniki (na cztery porcje, jako dodatek do obiadu):

- Trzy buraki

- Cztery łyżeczki chrzanu

- Połówka cytryny

- Jedno jabłko

- Szczypta soli i pieprzu

- Dwa plasterki słoniny

- Łyżka mąki pszennej

Przepis:

Buraki wpierw trzeba umyć, następnie zalać w garnku zimną wodą i uzbroić się w cierpliwość. Musimy gotować je przez godzinę. Gdy ta już minie, obieramy je i ścieramy na tarce. Tak samo robimy z jabłkiem, które również wcześniej pozbawiamy skórki. Kroimy słoninę na drobne części. Przygotowujemy patelnię, na którą wrzucamy mięso i czekamy, aż wytopi się tłuszcz. Wsypujemy mąkę, smażymy, aż nabierze złocistego koloru. Dodajemy starte buraki i jabłko, a po chwili pozostałe składniki: chrzan, sól i pieprz. Wyciskamy sok z cytryny. Zalecam zadbać o symbiozę siły mięśni w ręce ze swoimi upodobaniami kwaśnych smaków. Wszystko mieszamy i smażymy około 3-4 minuty. Tak przygotowane buraczki będę idealnie pasować, jako dodatek do obiadu. Smacznego!

foto.Jędrzej Cichocki